Post Tagged ‘nmbs’


Groot nieuws! Ik heb positief nieuws over onze Nationale Maatschappij voor de Belgische Spoorwegen ofwel de NMBS. Ik weet dat ik in het verleden verschillende keren kritiek op de vervoersmaatschappij heb geuit, maar dit is nu gedaan. Of toch voor even…

Ik schets u een situatie.

Voel u vrij om indien niet meer geïnteresseerd uw ogen nu al te richten op een ander medium in bijvoorbeeld één of andere kwaliteitskrant – veel success met het zoeken naar die krant.

Sluit uw ogen en stel u de volgende situatie voor.

“Hoe sluit ik mijn ogen en lees ik op het zelfde moment?”, hoor ik u zich afvragen. Gelijk hebt u. Open dus maar die ogen en lees gewoon verder. Probeer toch ergens beroep te doen op die fantasie diep van binnen. Maar goed, ik draai weer rond de pot. Ter zake!

Het is zondagavond iets na zessen. Locatie: een dorp diep in de “Vlaanders”, ver weg van een bushalte of treinstation. Zo ver rijden er ook al geen taxi’s meer. Zelfs Tomtom kent de weg er namelijk niet. Hoewel de meest naburige buurtwinkel zich toch nog steeds op 2,3 kilometer bevindt, woont er toch iemand. Ja, zelfs meer dan één iemand: een gezin bestaande uit een moeder, een vader, een zoon en een dochter. Afgezonderd van de buitenwereld, maar toch gelukkig. Of de oorzaak van het geluk de huiselijke sfeer is of de totaal geen stress zo ver afgelegen of de mogelijkheid tot internet inclusief alle sociale netwerksites is, laat ik in het midden. Feit is dat de zoon al een paar jaar naar de grote stad gaat om er rechten te studeren. Die grote stad is niet zomaar een stad, nee nee, het is de stad van zot Lowieke, dixit Gunter Lamoot. Ja, mijn beste lezer, ik heb het over Leuven. Elke zondagavond brengt de papa de zoon naar het meest nabije station, Ieper, van waar de jongeman richting Stellastad – voor hoelang nog – spoort. Het is een lange rit en veel mensen uit “den Brabant” vragen zich terecht af hoe ver de jongen wel niet moet rijden om thuis te geraken. Ver is het inderdaad.

De vrijdagavond haalt hij meestal nog wat slaap in van de voorbije week. Kwestie dat zijn ouders niet zouden merken dat hij weer de ganse week de nacht door had “gestudeerd”. De zondagavond was iets anders. Terwijl hij de vrijdag moest overstappen in Brussel, had hij de zondagavond de luxe om een rechtstreekse trein te hebben naar Leuven. Een luxe was het echter allerminst. De trein, ook wel de “studententrein” genoemd, rijdt van Poperinge in de “Vlaanders” naar Ieper over de loopgraven naar de Guldensporenstad en zo naar de Arteveldestad om vervolgens Mechelen met zijn manenblussers aan te doen en uiteindelijk via Leuven in Heverlee de rit te beëindigen. De luxe werd namelijk door twee minpunten volledig in een hoek geduwd. Minpunt één had betrekking op de duur. Meer dan 150 minuten was hij onderweg. Minpunt twee liet zich voelen in de verhouding tussen het aantal zitplaatsen en het aantal studenten. Die verhouding was negatief in de zin dat er veel te weinig zitplaatsen waren. Gevolg: de jongeman zat tot in Gent vaak tussen rugzakken, koffers en tassen vol eten. Had hij nog minder geluk, dan mocht hij rechtstaan. Heerlijk.

Nu was het dus zondagavond iets na zessen. Het laatste avondmaal van het weekend werd voor het gelukkig gezin deze keer iets sneller naar binnen gewerkt. De strooidiensten moesten besparingen uitvoeren op hun zouthoeveelheden en werden dus zo verplicht hun strooidomein wat in te perken. De grens van dat domein lag op drie kilometer van het huis van de jongeman. Uit voorzorg vertrokken ze dus maar iets vroeger richting het station. Veters werden dichtgeknoopt, motor werd gestart, rugzak werd in de koffer gezwierd, afscheidskussen werden uitgestrooid en weg waren ze. Tergend langzaam en sierlijk voorzichtig vertrokken ze richting Ieper. Een halfuurtje later kwamen ze net op tijd aan. Het perron stond vol met studenten en studentes. Het was duidelijk blokperiode dus hadden de moeders genoeg kant-en-klare maaltijden voorzien voor hun kroost en dat was te zien aan de grootte van en hoeveelheden tassen en koffers. De jongeman zag zijn zitplaats nu al de mist in gaan.

De stroomkabels trilden, in de verte klonk de eerste bel, de trein was in aantocht. Groot was zijn verbazing toen hij niet twee, maar drie lichten zag.

U ziet het zeker voor u. Een oude trein bestaat meestal uit twee grote koplampen. Het lijken wel twee ogen, die droevig naar hun bestemming staren. De moderne treinen hebben echter twee grote koplampen en een iets minder groot licht bovenaan.

Zijn geluk kon niet op. De trein stopte en wat bleek: het was een Bombardier of een dubbeldekkertrein. Veel te veel plaats, wat een luxe. Na vijf jaren had er iemand bij de NMBS eindelijk begrepen dat het zo niet verder kon. Die man of vrouw verdient voor vele studenten uit diep in de “Vlaanders” alvast een standbeeld. Tot hier het positief nieuws.

Gelijkenissen met bepaalde personen zijn puur toeval. Feit is wel dat ik na vijf jaren voor de eerste keer de zondagavond een Bombardier voor mijn neus zag stoppen. Grappige mensen wel op die trein. Een eerste duo zat schuin achter mij. Van het moment dat ik op de trein stapte, 19:36, tot het moment dat de trein in Gent stopte; 20:40, heeft de vrouwelijke helft onafgebroken gepraat over haar richting, over Oudjaar, over ik-weet-niet-wat-allemaal. Ocharme, de mannelijke helft.

Een laatste geval, waar ik even nog aandacht wil aan besteden, is de jongedame met de zwarte trui met een onbekend logo op. Ze zit schuin voor me en het is niet het type dame, waar mijn oog zou opvallen. Was het niet dat ze in haar oor een groen oordopje had. Ik ga er van uit dat in haar ander oor ook een groen oordopje zat, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Er zijn altijd mensen aan het studeren op de trein, zelf heb ik het ook al gedaan. Maar oordoppen in de oren stoppen, vond en vind ik nog altijd ietsje overdreven. In de bibliotheek kan ik dit zeer zeker begrijpen, maar op de trein? Aan haar gezichtsuitdrukking te zien hielp het alleszinds niet veel. Zeker op het moment dat er in een bepaald station vier studentes naast en voor haar kwamen zitten, sprak dat gezicht boekdelen. Knarsetandend, krabbend in het haar, zag ik haar denken: “Gdv, stomme trein, stomme trienen, stop toch eens met babbelen over Oudjaar. Ik heb morgen een examen, hoor. Goooo, wanneer stappen zij er toch af?”. Jammer voor haar duurde dat toch nog een dertigtal minuten. Maar goed, iedereen zijn manier van studeren. Studeren met oordoppen op een Bombardier op een zondagavond in januari vind ik gewoon ietsje overdreven. Persoonlijke mening, excuses.

Voor wie het nu echt gehad heeft, ik laat even een aantal witregels, zodat u zich kan afvragen of u al dan niet iets beters te doen hebt dan dit allemaal te lezen…

Ok, ik had me voorgenomen mij er niet meer aan te ergeren…maar ik doe het toch. Wees gerust, ik zal het kort houden. Naar aanleiding van de zaak RJ vroeg ik me af wat er gebeurt met die online rouwregisters. Worden die afgeprint en naar de familie gestuurd? En krijgt de familie van de dader die ook? Of wordt er een vriendelijk mailtje gestuurd met de link naar dat rouwregister? Het is ontroerend om te zien hoe gans Vlaanderen en zelfs een paar mensen in Wallonië zich verbonden voelen met de familie in Kortenaken en Loksbergen.

Voor alle duidelijkheid, ik vind het zeer erg, wat er gebeurd is. Ik wens het niemand toe en ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik het zelf nooit moet meemaken. Ik heb het met kennissen meegemaakt in Italië en vind het echt erg.

Alleen vraag ik me echt af wat daarmee gebeurt? Vorig weekend ben ik eens beginnen lezen in het rouwregister voor Kevin en Shana.

Ik wens de familie en vrienden van de slachtoffers heel veel sterkte met hun verlies. Zeker ook de familie, vrienden en kennissen van de dader zijn slachtoffer.. 
zo een dier verdiend celstraf of ophangen voor de mensen.

Onze oprechte innige deelneming aan de ouders, familieleden,vrienden, kennissen,.. 
De eerste profeet Adam, de vader van zowel de mensheid als de Profeten. 
Hij was ook de vader van het verdriet (huzn ). Hij begon zijn wereldse leven met het verdriet over zijn ‘val’, het verloren paradijs en de scheiding met God. 
Profeet Noach werd door zorgen overweldigd , de golven van verdriet verschenen in zijn borst ,groot als de golven der oceanen zodat bergen werden bedekt en de aarde in rouw verzonk. 

Al de andere Profeten zoals Mozes , David ,Johannes de Doper , Jezus en Mohammed vzmh 
leerden het leven kennen als een opeenvolging van droefheden en leefden opgeslorpen door verdriet . 
De Almachtige beschouwt deze harten ,niet de uitwendige vormen. 
Tussen de harten krijgen de gebroken en bedroefde harten de meeste aandacht. 
God eert de bezitters van deze harten met zijn voortdurende nabijheid . 

Veel sterkte en moed !!!!!

Onze oprechte deelneming…. Hier zijn geen woorden voor. 
Bij deze hoop ik dat de doodstraf terug wordt ingevoerd, zulke personen die din staat zijn tot zo’n vreselijke daad verdienen niet te leven.

Hartverscheurend !wij sturen u veel liefde en violettestraling

ik vindt het vreselijk wat hier gebeurd is ….

Ik kan me onmogelijk in de plaats van die families stellen, maar zouden ze dit echt lezen? En zo ja, voelen ze zich gesteund door violettestraling en goddelijke verhalen. Trouwens, ik heb niets veranderd aan de teksten, just copy paste.  En wat als de familie van de dader dit te lezen krijgt. Wensen zijn hun vader, zoon of broer ook dood? Blijkbaar bestaat er nu een volledige site vol rouwregisters: van Shana tot  de kindercrèche in Dendermonde tot zelfs een voor Yves Rocher.

bedankt yves rocher voor je bijdrage, ik was één van je eerste klanten en kijk met een tevreden gevoel terug op jou ervaring, heel veel sterkte an de familie en succes aan dris,

Krijgt de familie van meneer Rocher dan een mailtje van http://www.inmemoriam.be met de verwijzing naar hun site?

Maar goed, ik beëindig mijn tirade met nog een heerlijke conversatie uit de reacties op de zaak RJ uit een niet nader te noemen krant. Nogmaals, er werden geen correcties of fouten aangebracht.

Persoon x: Trieste zaak natuurlijk, maar ik hoop dat er volgende week toch terug wat rust gaat terugkeren op het nieuws m.b.t. dit voorval. . Tijdens WW2 werden er gemiddeld 1000 personen per dag(concentratiekampen)omgebracht en daar kraaide geen haan over.

Reactie Persoon y: man zaag ni over de oorlog ! toen was het oorlog he nu ni ! tis ni omdat het toen oorlog was dat ge nu oorlogje op u eigen moe spelen als ge niks nuttig te zeggen hebt he hou dan u mond !

Man a: oer dan toch gewoon trug de doodstraf in ! zo varkens horen niet thuis in de maatschappij ! ik denk wel dat men ons belastingsgeld beter kan gebruiken dan zo varkens nog te beschermen. hopelijk gaan ze in de regering eens de stront uit hun ogen vegen, en bij moordenaars enzo eens strengere straffen uitspreken dan in plaats een brave burger die eens iets te snel rijd of zich verkeerd parkeerd te beboeten. we betalen al genoeg voor jullie geklungel.

Zonder commentaar, wens ik jullie nog een prettige avond en bedankt mocht u tot hier geraakt zijn.

ps: excuses voor eventuele schrijffouten van mijn hand


Amper één week na de nieuwe dienstregeling en mijn beruchte zondag en maandag, is het al weer prijs. Het is zelfs geen week. Wat een week was het! Koning Winter was in het land. Met welke vlucht hij in het land gekomen is, weet niemand. Met de trein zal het alvast niet zijn, want hij was mooi op tijd. Misschien wel in de koffer van de auto van de cameraploeg van 71° Noord, wie zal het zeggen. Feit is wel, hij was er en hoe? Op sommige plaatsen lag er meer dan 15 centimeter sneeuw. Met sommige plaatsen bedoel ik niet ergens in de Ardennen, want daar klagen ze als er te weinig sneeuw valt. Ergens in Vlaanderen, bedoel ik dus.

Ja, het sneeuwde hard, het vroor dat het kraakte en de mensen die klaagden. Hebben we drie maanden geen regen, ze klagen. Hebben we twee weken aan een stuk regen, ze klagen. Hebben we geen witte Kerst, ze klagen dat het vroeger wel zo was. Hebben we dan eens een dagje sneeuw, ze klagen. De uitspraak van de buschauffeur: België is een mooi land, maar het zou moeten overdekt worden, is voor mij echt wel één van de quotes van de maand. Ze zegt alles, meer dan welke haiku ook.

Stel u voor een koepel over België. Iets in de aard van de Simpsonsfilm, maar dan met een verluchtingssysteem. En met een schakelaar. In de zomer willen we zon, dus steken we de kunstmatige warmte- en lichtbron aan. Een tweederdemeerderheid wil wat donder en onweer, organiseer een referendum en indien ja, laat je wat lichtflitsen los. Is het winter, dan wachten ze tot rond kerstmis en laten we wat sneeuw los. Is het te droog, draai de sproeikoppen open. Geef toe, er zou alvast minder geklaagd worden.

Een ander groot voordeel van die koepel zou zijn dat de NMBS zich kan voorbereiden op wat komen zal.

–        de Minister van Koepelregeling: “Dag meneer van de NMBS, morgen gaat het sneeuwen, bereid jullie voor”

of wacht, iets realistischer

–        de Minister van Koepelregeling: “Dag meneer van de NMBS, binnen twee weken op dag x gaat het sneeuwen, bereid jullie voor”

–        de meneer van de NMBS: “ok, ik schrijf het op.”

Waarschijnlijk schrijft hij het op en verliest hij het papiertje, resultaat: geen aanpassingen en miserie. Maar dat is al veel te veel vooruit lopen op de feiten, ik hou het voor een keer bij de feiten.

Deze week was toch weer O zo hilarisch en tevens O zo schrijnend. Het sneeuwt eens en het land ligt plat. Koning Winter ligt nu waarschijnlijk nog altijd na te genieten van zijn geslaagde grap. Één dag sneeuw en meer dan 500 kilometer file.

500 kilometer, hoeveel is dat? Stel dat we beginnen in Brussel aan de afrit van Groot-Bijgaarden en we rijden 500 kilometer richting het zuiden, dan zitten we in Vierzon, net over Orléans. Doen we dat richting het noorden, dan zitten we over Bremen.

Stel dat een auto gemiddeld 5 meter lang is en voor en achter zich een twee en een halve meter heeft, dan is dat 10 meter. Hoeveel auto’s zijn dit dan? Even rekenen… 500.000 gedeeld door 10 zijn 50.000 auto’s. 50.000 auto’s stonden dus achter elkaar aan te schuiven.

500 kilometer, het is dus wel veel. En wat bleek, ze hadden ergens vergeten te strooien. Dat ergens was geen landelijke klein amper geasfalteerd baantje. Neen, het was de oprit van ….

Wat denk je dan als strooiman? Oh, we zijn hier vier keer gepasseerd, het zal nu wel OK zijn. Telefoongerinkel. “Ja, Maria, ja, ik ben nog bezig het. Wat eten klaar? Ok ok, ik kom ik kom”. Inderdaad, hij moest misschien thuis zijn voor het eten. Het zou me niet verbazen. Zo een stoere kerel met een overontwikkelde bierbuik, die thuis eigenlijk zwaar onder de sloef ligt. Resultaat van zijn op tijd moeten thuis zijn, was wel dat de één na de andere auto met de berm kennis kon maken.

Ok, ik besef dat ik hier mijn steentje bijdraag aan de ontwikkeling van een cliché met betrekking tot die strooidiensten. Neem dit alles dus maar met een snuifje zout. Feit was wel dat er op die belangrijke plaats zeer weinig tot niet gestrooid was.

Kijk, die files dat was één iets, de trein dat was nog een ander paar mouwen. Ik vond dat het donderdagavond wel nog meeviel. Ok, er was vertraging in Vilvoorde maar tien tot vijftien minuten kon ik voor één keer aanvaarden. Tot in ik in Brussel kwam… Ik heb ze niet geteld, maar ik herinner met nog dat enkel die ene trein naar Leuven geen vertraging had. Al de rest zat met vertragingen tot meer dan dertig minuten. Heerlijk toch dat openbaar vervoer. Ja, het was eens koud… Wat doen ze dan in Zweden, Denemarken en die streken? Het is daar toch ook koud en daar hebben ze toch ook niet elke dag vertragingen. Misschien moet die klimaattrein eens verder sporen naar het Noorden om eens een studiedag bij te wonen over “Het is koud en de trein moet op tijd rijden, wat te doen voor dummies”.

Maar volgens de NMBS  lag het niet aan de koude. Aan wat dan wel? Hebben ze er misschien gewoon geen zin meer in, zie het Gesproken Dagblad. Ik had er trouwens een beperkte gastrol als varken aan de leiband, maar dit ter zijde. In het Gesproken Dagblad hadden ze het over het feit dat de NMBS er geen zin meer in had. Het op tijd rijden en overvolle treinen minder vol maken lukten niet.  Resultaat: schaf de treinen op. Tot zover een proefperiode van 180 jaar.

Maar stel nu dat ze die treinsporen vervangen door een extra autosnelweg. (Bijna) Altijd rechtdoor en de tunnels liggen er al. Ok, we hebben de E40 en andere E’s en N’en. Ok, af en toe moeten we wel wat de weg verbreden, maar een referendum houden en het lukt wel. Geef BAM nog een tweede kans. Misschien moeten we dan wel geen referendum houden. Gewoon sporen verwijderen, asfalt leggen. Simple comme bonjour.

Ik wil niet het op de spits drijven natuurlijk. Er lag veel sneeuw natuurlijk. Maar gisteren wou ik eens afspreken met mijn vriendin. Het is niet dat ik ze in de week niet zie, maar we gingen eens kerstshoppen. De keuze ging tussen Antwerpen en Gent. Ik wou Gent, zij Antwerpen. Uiteindelijk werd het Gent. We waren waarschijnlijk de enigen die gisteren niet voor het Glazen Huis naar Gent ging, maar dit terzijde. Gent zou het dus zijn en we spraken af om 11u00. Zij vanuit Tienen, ik vanuit Wervik, allebei ongeveer een uurtje sporen.

Ik post dit op zondag, maar ik schrijf dit op zaterdag.

Vandaag (lees: zaterdag) zit ik dus met een warme chocomelk voor mij in Baziel, voor het station van Gent. Het is 11u35 en ze is er nog steeds niet en ze zal er nog een hele tijd niet zijn. Pas om 12u10 wordt ze verwacht. In Tienen had de trein eerst vijf minuten, daarna negen, vervolgens vijftien, twintig minuten en dan weet je het al. Het zal fout lopen. Plots was de vertraging nog te bepalen en dan weet je dat het kalf al helemaal verdronken is. En inderdaad…hij werd even later afgeschaft. Gewoon, zonder boe of ba, weg trein. En daar stond iedereen al meer dan een halfuur. De klantenservice kreeg alweer een deuk. Maar wat was de oorzaak van de afschaffing. Er was geen stroom in Landen, het station net voor Tienen. Ik geef toe, ik ken niets van technologie en er zal wel iets anders aan de hand zijn, maar toch…hoe gebeurt dit dan?

Stel het u voor. Een klein kantoortje in Landen met een niet nader te noemen man, begin de vijftig, heeft de hekel die technologie, kapot van de stress. Een paar blauwe bics, een NOKIA 3310 in een leren tasje aan zijn heup, een Pentium II met Windows 98 en tas koffie met een schaars geklede vrouw die zich ontdoet van haar lingerie als er warme drank in de tas gegeoten worden. Een mop van zijn vroegere collega. Hij zit ook met een ring, ja de ring van Dusseldorf, als ik me niet vergis. Een beetje koffie was er uit gelopen, jammer. Maar goed daar zit hij dat, elke dag wat kaler, en zijn computer blokkeert. Daar is het blauwe scherm. “Godv, grrr, miljard stomme pc, twas vroeger beter”. CTR ALT Delete, een trucje van een collega lukt niet. Dan maar resetten. Hij duwt op het oranje schakelaartje van de witte stekkerdood onder zijn ijzeren bureau. De pc herstart, maar jammergenoeg was hij vergeten dat de stroomschakelaar voor het spoorwegennetwerk rond Landen ook op die stekkerdoos aangesloten was…en daar stonden ze in Tienen.

Het klinkt overdreven, maar geef toe: je krijgt soms de indruk dat het wel zo gebeurt.

Wat ik vreemd vind, is dat die lijn tussen Luik/Genk en Knokke/Blankenberge één van de belangrijkste spoorlijnen van ons land is. Ze gaat van links naar rechts en passeert langs Genk, Luik, Leuven, Brussel, Gent, Brugge en een paar kuststeden. Geeft ze geen vertraging, dan ben je in een uur of twee à drie van links naar rechts. Niet slecht, denk je dan.

Maar deze lijn heeft altijd vertraging. Ok, er moet veel volk op, ze legt serieuze afstanden af. Maar dat weet je toch. Je zou verwachten dat oude boemeltreinen op oude spoorlijnen zoals in West-Vlaanderen vertragingen hebben door koude of onverwacht veel volk. Toch niet de grote Bombardiers die op die belangrijke lijn rijden. Als elke dagen tienduizenden mensen op je spoorlijn zitten dan zorg je dat lijn goed werkt. Stel uw prioriteiten… Maar goed, de NMBS, ik moet ze dankbaar zijn, ze zijn een bron van inspiratie.


Een tweeledige belofte maakt schuld

Tweeledig, inderdaad…enerzijds mijn belofte om te posten als er eens weer een buitensporige vertraging was, anderzijds de belofte van de NMBS om op tijd te komen…mislukt.

Vertraging zorgt voor wat minuten vrij en toevallig of niet, maar mijn macbook zat in mijn tas en zo dus had ik een manier gevonden om mijn bevroren vingers warm te typen.

Om 9u00 verliep alles volgens plan. De trein richting Knokke-Blankenberge was op tijd, Quevrain van 9u05 niet, maar goed…het leven is voor de ‘rappe’ he. Om 9u23 stap ik uit de Bombardier dubbeldekker. Mooie trein, maar af en toe eens wat last van het startmechanisme of het sluiten van de deuren, zo wordt gezegd. Deze keer niet, ik was een gelukkig man.

Ik wandel de trappen naar beneden. Ik struikel niet! Ja, lach maar, ik heb eens een vrouw zien struikelen. Ouder dan 60 en hakken dragen, dat is om problemen vragen natuurlijk.. Uiteraard wou ze natuurlijk niet vallen – hoop ik toch – en gelukkig heeft ze er geen ernstige verwondingen aan overgehouden. Goed, ik wijk af.

Ik geraak dus heelhuids beneden, ik loop richting televisiescherm, ik zie veel rood, maar het niet dragen van een bril zorgt er voor dat ik niet kan zien hoe ernstig de toestand is, ik nader, ik kom dichterbij en ik kom binnen de straal van 2,3 meter rond het televisiescherm – de afstand dat ik wel nog scherp kan zien – en ik richt mijn hoofd op.

  1. +29
  2. +24
  3. +21
  4. +41
  5. +22
  6. +13
  7. +22
  8. +12
  9. +10
  10. +10
  11. +24
  12. +10
  13. +14

Dertien treinen op een totaal van zeventien treinen. Naar mijn mening hebben ze bij het vergaderen rond de nieuwe dienstregeling geen rekening gehouden met belangrijke Belgische factoren zoals de kou. Wat de oorzaak is van deze, toch wel extreme, vloedgolf aan vertraging is toch op heden onduidelijk. Remember, communicatie, het is niet het beste punt van de NMBS. Maar misschien was het wel de kou.

Maar goed, ik wil toch even verduidelijken dat ik hier iets zeer uitzonderlijk. schrijf. De vertragingen kloppen wel, ja freaky dat ik het opschreef, maar dan kunnen ze me later niets maken.  Het is niet altijd miserie. Gisteren nam ik bijvoorbeeld de trein om 5u37 naar Oostende vanuit Leuven: op tijd. Mijn terugreis om 19u43 verliep ook al op tijd. Dus daar hoor je me dan niet klagen. Of de ware uitzondering een vlotte reis zoals die van gisteren of een ernstig verstoorde zoals vandaag is, laat ik dus in het midden.

En nog een tip voor Apple, vind een toetsenbord voor voeten uit! Mijn vingers zijn warm getypt, mijn voeten niet, helaas.


U kent hem misschien de treiner. Ik ken hem alleszinds. Het is te zeggen, ik ken hem niet persoonlijk, noch ken ik zijn echte naam, leeftijd, beroep. Mijn kennis gaat niet verder dan het feit dat hij mannelijk is, werkt in Nederland, elke dag spoort en daarover blogt. Nu zelfs dat ben ik niet helemaal zeker. Hij of zij heeft wel een blog, schrijft over de spoorwegen en plaatst een mannelijke foto van zichzelf online, maar dat kan hij natuurlijk allemaal verzonnen hebben. Maar goed, wat hij schrijft, verzonnen of niet, kan zeker als waarheid beschouwd worden. Of hij het op feiten baseert, is opnieuw niet na te gaan. Dit is nu eenmaal het nadeel van internet. Wat geschreven of gezegd wordt, kan gerust verzonnen zijn. Dit is echter een volledig andere discussie en daar wil ik het nu niet over hebben.

Waar ik het wel wil over hebben, zijn de spoorwegen. Zie hier, mijn gelijkenis met de treiner. Ik heb het gehad en vandaar wil nu net hetzelfde doen als treiner: die ‘frustraties’ online plaatsen.  Ik ben bereid samen te werken, wie weet kunnen we met een groter medium als drukkingsgroep fungeren. Ik besef maar al te goed dat mijn simpel fotomoesje het niet kan opnemen tegen de grote Nationale Maatschappij voor Belgische Spoorwegen.

Laat ik even mijn verhaal doen. U leest maar wel of niet verder, afhankelijk van uw gemoedstoestand. Kijk, om 17:49 stuurde ik een bericht naar een niet nader te benoemen persoon; “Nu ant station, hopelijk plaats en overstap.”

Ik verklaar me nader. Elke zondagavond moet ik namelijk naar Leuven en dit doe ik uiteraard met de trein. In Wervik neem ik de trein Poperinge-Ieper-Brussel-Dendermonde (of toch ergens in die kanten). Ik stap over in Brussel-Zuid en neem een trein richting Luik of Aarschot met een stop in Leuven. Tot voor kort lukte mij dit (bijna) altijd, ik had namelijk rond de acht minuten overstaptijd. Nu heb ik ontdekt dat een vernieuwde dienstregeling er voor gezorgd heeft dat ik de volle vijf minuten overstap tijd heb. Vijf minuten, het werd nipt.

Daarnaast staan de treinen op een zondagavond richting Kortrijk bekend om hun overvolle wagons, op die eersteklassewagon na natuurlijk. Ik hoopte dus op een plaatsje.

Ik duwde op de groene knop en daar ging het sms’je richting het verre plaats x.

17:52:44 stuurde ik het volgende bericht: “Nieuwe dienstregeling, min gat. 5min overstap in brusl he. Ng ni vertrokn en al 5mim vertraging.” Ik verklaar me nader.

17:52 (ongeveer): pingpongping, bericht aan de reizigers richting Kortrijk. – ik voelde de bui al hangen  – De trein met bestemming Kortrijk-Brussel heeft een vertraging van vijf minuten. – frustratie alom.

Uiteindelijk is de trein om 18:02 vertrokken. Voor alle duidelijkheid, normaal vertrekt hij om 17:52. Ik goochel hier met uren en minuten, maar ik vat het even samen.

Oorzaak: 10 minuten vertraging

Gevolg: missen van de overstap

Gevolg: op dit moment nog niet zeker, want nog op de trein. Ik gok op een half uur wachten.

Normaal kan ik daar wel tegen. Het zijn maar tien minuten en zeg nu zelf: wat zijn tien minuten in ons leven? Anders wordt het wanneer ik een overstap mis. Normaal nam ik om 19u een trein, maar uit ervaring dacht ik: laat ik maar de 18u nemen. Veel maakt het niet uit, want die overstap mis ik toch. Een tweede belangrijke bron van ergernis is het feit dat vandaag een nieuwe dienstregeling in werking treedt. Al weken lang hangen meerdere blaadjes ter aankondiging van de nieuwe dienstregeling. “Ter bevordering van de stiptheid”, zo zeggen ze zelf. Laten we nu aannemen dat de eerste trein vandaag vertrok om 6u ’s morgens. Dan is die nieuwe dienstregeling welgeteld 12uren in werking en nu al heb ik het gevoel dat ik er geen voordeel aan heb.

Ok, ik zie u al denken, misschien is het enkel deze trein. Ok, u hebt een punt, maar toch. Bij ons rijdt er richting Kortrijk amper om het uur een trein. De eerste trein vertrekt rond 7u. Op twaalf treinen is er dus al een trein niet op tijd. Weet vooraal dat het zondag is en het piekuur pas om 18u begint. Dat belooft voor de reizigers van de trein van 18u52,19u35, 19u52, 20u52 en 21u52.

De nieuwe dienstregeling zou nadelige gevolgen hebben voor 4000 reizigers. Wel, daar behoor ik van de eerste dag al bij. Ik voel me vereerd.

Maar kijk, beste lezer, het gaat me niet om die ene trein. De laatste weken zit ik dagelijks op de trein, metro en bus.

Ik bezit een

Key-card of korte ritten-kaart

Go pass of die kaart die de laatste 8 jaar 43% duurder werd

Campuskaart

Abonnement Leuven Brussel

Abonnement Leuven Vilvoorde

Metro- en busabonnement MIVB

10-ritten kaart De Lijn

En dus vind ik dat ik me als een openbaar vervoergebruiker mag beschouwen.  Toen ik dagelijks naar Brussel-Centraal (EHB) spoorde, had ik altijd wel een vertraging bij het heen of terug sporen. Om van die staking, u herinnert u ze zich nog wel, nog niet te spreken. Telkens vijf à tien minuten, ok niet veel, maar het telt op. Nu ik naar Vilvoorde spoor heb ik toch wel geregeld een vertraging aan mijn been. Jammer, want ik mis daardoor soms wel eens een aansluiting. Ik heb twee anekdotes om dit alles te staven.

Twee weken geleden had ik een deadline om 16u in Brussel. Om 15u en 15u05 had ik treinen met genoeg marche om hem nog te halen. Wat stressy richting kopiecentrum vertrokken, gefietst naar het station, buiten adem aangekomen, wat zie ik? 15u had 39minuten vertraging. 15u05 had er tien. Ok, geen probleem, ik haal het nog. 15u13 veranderen de rode cijfers van tien naar 30. Richting stationschef gewandeld voor een vertragingsbriefje, geen alsjeblieft, geen excuses. Goed ja, die mens kan er nu ook niets aan doen, maar toch… Ik had nog een trein om 15u24, aankomst om 15u47, 13 minuten wandelen, ja, het was haalbaar. 15u23 verschijnen er ook rode cijfers op dat bord. Hupla, 5 minuten vertraging. Daar ging mijn deadline. Door een combinatie van ongelooflijk veel geluk door de afwezigheid van een prof en snel wandelen haalde ik hem toch. Nu zat mijn trip er nog niet op. Ik moest nog naar Wervik. Opnieuw snel gewandeld naar het station, want om 16u36 had ik een trein richting Wervik. Het begon al goed, tien minuten vertraging. Amper twintig minuten na vertrek had hij al 20 minuten vertraging. Uiteindelijke aankomst: meer dan een 30 minuten vertraging.

Tweede anekdote: vorige week waren het de Diamond Games. Ik spoor van Vilvoorde naar Antwerpen en ik neem de snelle trein. Een halfuurtje en ik was in het vierde mooiste station – terecht – ter wereld. Dat dacht je maar. Halfweg mijn rit plots de bekende pingpongping. De trein werd omgevormd tot een stoptrein, resulaat: twintig minuten vertraging. Wat me hier nogal stoorde, was de problematische communicatie. In Vilvoorde had die stoptrein al 15 minuten vertraging, dus ze wisten dat ze iets moesten ondernemen. Maar waarom dan pas na tien minuten iets laten weten? Dan had ik een andere trein genomen, maar nee…de trein altijd een BEETJE reizen.

Ik dacht dus dat die dienstregeling wel soelaas zou brengen, maar helaas. Dag 1 bewees het tegendeel. Ik ben ondertussen een uur onderweg en twee pagina’s ver. Misschien iets te veel en noem me dus gerust een zaag. Nog een geluk dat ik plaats had.

Of hier een vervolg komt, hangt af van de NMBS. Nog zo’n vertraging en ik zit hier weer. Ocharme u. Zet ze dus onder druk, die spoorwegen.

Veel spoorplezier

P.

Ps: Nu ik toch bezig ben. Hoe jammer is het niet dat de NMBS beslist heeft het snoep- en vooral wafelkraam in Leuven te sluiten. Het past niet bij het imago van de NMBS. En vertraging wel? Ze hadden naar mijn mening de lekkerste warme wafels van Leuven, maar helaas ook die verdwijnen.

Ps2: er is uiteraard de financiële, politieke, economische, sociale en maatschappelijke kant van de nieuwe dienstregeling, maar daar ben ik op dit eigenste moment weinig tot niets mee geholpen.

Ps3: bedankt om tot hier te lezen.


toch maar even het toestel boven gehaald en wat kiekjes genomen. Stations blijven toch altijd leuke fotografische plaatsen, vind ik.

Train