Post Tagged ‘antwerpen’


Zondag was het tijd voor deel één van de cursus “hoe word je een goede papa?”. Wees gerust, O trouwe lezers, het vaderinstinct zat diep verstopt en is nog steeds goed weggeborgen. Tenslotte zal het na vorige zondag zeker nog voor erg lange tijd langs achter in de kleerkast tussen de oude en veel te grote T-shirts – ooit eens gekregen bij een reclamestunt of een plaatselijke loopwedstrijd – opgeplooid liggen.  De plannen om papa te worden zijn er wel. Wie wil er nu geen papa worden? Maar die zijn noch concreet, noch besproken en zullen in de eerste vijf jaar allerminst uit de kast gehaald worden.

Nu dit even opgehelderd is en de lezers gerust gesteld werden, wil ik het eens verder hebben over die bewuste zondag: zondag 27 december 2009. Het lag tussen de Kerstmis Voedselberg en de Oudjaar Drankheuvel.  Te midden van die bergketen lag er een klein heuveltje: le Mont Saint-Efe.  En die moest ik over, wou ik de Oudjaar Drankheuvel beklimmen (1).

Uit wat bestond nu die ‘le Mont Saint-Efe’?

Samen met het bevriende koppel Nick en Stephanie inclusief Femke en Febe – twee kleine dreumes, die ergens wel in een bepaalde tak met Stephanie verbonen zijn – en Isis inclusief Efe – het halfbroertje – trokken we richting ’t Stad. Inderdaad, de stad waar dit jaar meer olifanten geboren werden dan bruggen gebouwd. (2)

De planning zag er als volgt uit:

–        met de tsjoek tsjoek naar Antwerpen

–        de ojifant en de oeoeoeoeoeoe’s zien in de Zoo (3)

–        fjietjes eten

–        Samschon en Hert zien

–        Met de tjsoek tsjoek naar Diest

Opgeteld was de leeftijd van de drie kinderen nog niet gelijk aan de helft van mijn leeftijd.

22/2=11

4+2+2= 8

=> 11>8

Maar goed, tot zover de planning. We waren duidelijk niet de enige die om 9u richting Antwerpen spoorden. Meer nog, aan het aantal keren “handjes vasthouden als de trein komt” konden we duidelijk afleiden dat velen richting Samson reisden.

De treinrit verliep vlot. De kinderen waren onder de indruk van de grote trein en Efe die was behoorlijk stil. Hoe zou je zelf zijn met twee tetterende en taterende vrouwelijke leeftijdsgenoten? Ook de zoo vonden ze wel tof. Bij het zien van de eerste olifant – de gekleurde aan de voorkant van het station – sprongen ze al rond van enthousiasma: “ojifant zien, ojifant, wiiiiiiiiii”. “Ja, ja jongen, het is een standbeeld”, dacht ik, maar ik zweeg wijselijk. Ik was immers surrogaatpapa. Na de apen, de tijgers en de olifanten hadden ze het wel gezien. Ze waren niet de enigen. De blaas was al zo vol als de maag leeg was, het was dus tijd voor een hapje.

Fjietjes in de Quick….en voedzaam dat het was. Mijn blaas was nu wel leeg, maar de maag kon wel wat voller. Kinderen die fjietjes met mayo eten, het blijft wel grappig. Meer mayonaise dan fjietjes, maar goed het was tijd voor Samschon.

Het decor was alvast zeer mooi: een oliebollenkraam, een balkon, brede trap, een muurtje. Honderden kinderen zaten ongeduldig op hun stoel te wachten. Wiebel wiebel wiebel. Er was een klasseverschil. De ouders die hun kinderen liever zagen, zaten beneden. De anderen boven. Ouders probeerden dit dan weer te compenseren door het kopen van een soort van lichtgevende, ronddraaidende…euhm…hoe noem je dat…ratelachtig DING. Irritant was het alvast. Efe keek meer naar dat ding achter hem, dan naar de show voor hem.

Toen was het zo ver, al die kinderen roepend om de hond die eigenlijk geen echte hond is. Het is enkel een pop met een hand in zijn poep. Danny is er nu uit, Peter zit er in. Maar dan kan je natuurlijk niet zeggen, want je bent surrogaatpapa. Gert kwam op, man wat is die toch verdikt sinds 1 februari 1989. Het zal wel van zijn duizend liter limonade en kilo’s chocolade zijn. Het zou zich beter wat meer bezig houden met 1, 2, 3, 4, Hup naar achter, hup naar voor. Het zou hem deugd doen.  Maar de show was goed, ja ik geef toe: ik had het niet verwacht. De meeste liedjes kwamen uit mijn tijd en ik kende ze nog allemaal dus zong ik maar uit volle borst mee. Ook al die kinderen kenden de tekst, terwijl de Samsonrock toch al ouder is dan de gemiddelde kleine in die zaal. Alberto, Van Leemhuyzen, de Burgemeester, de Afgevaardigde van de Burgemeester, ze waren er allemaal. Octaaf de Bolle was er niet, in zijn plaats was er Mireille Van De Postzegelclub. Het leek echt of ze daar dolle pret hadden op het podium. Alberto viel zelf even uit zijn rol en er werden zelfs een paar “volwassen” mopjes gemaakt. Ja, het zat goed in elkaar.

Toch had ik zo wat mijn bedenkingen. De interactie met de kinderen was miniem. Af en toe eens “wat vinden jullie, ja of nee?”, maar veder was het echt pover. Gertje dan nog op kop. Na twintig jaar worden ze het misschien wat moe zeker. En ze zijn ook wel slim daar bij Studio 100. Het verhaal ging als volgt: het nichtje van de Afgevaardigde van de Minister was droevig omdat haar konijn weg was. Nu moesten Samson en Gert en hun vrienden haar opbeuren. Zo niet werd de Burgemeester ontslagen. Het verhaal komt u bekend voor? Ja, mij ook maar dat kon ik niet zeggen, want ik was inderdaad een surrogaatpapa. Nu hadden ze daar een aantal ideetjes voor: K3 spelen, Plop spelen, Piet Piraat spelen, MegaMindy spelen, een musicalpersonage Sneeuwwitje spelen, …

Valt er u ook iets op? Inderdaad, allemaal Studio 100 producties: K3, Plop, musicals, etc. Goed bekeken, want zo krijgen al die kinderen natuurlijk een uur lang reclame ingestampt. Subtiel, zeer subtiel.

Maar goed, het viel dus allemaal nog mee. Na een tussenspurtje richting station met Efe op de arm – daar hebben vrouwen mannen voor nodig – haalden we net de trein.  Vermoeid arriveerden we in Diest. Surrogaatpapa zijn, het is behoorlijk lastig.

Kortom, voor een dagje is het OK, maar de kast blijft toe.

(1): Mama en papa, ik ga heus niet veel drinken hoor. Het  woordgebruik diende enkel om de vergelijking te versterken.

(2): ja Geert, het komt van u. Het zijn uw moppen en dus uw rechten.

(3): kindertaal voor apen


zondag: Sinterklaas – Efe kreeg (onder andere) wasco’s.

maandag: Mooie woordspeling: ‘zei een paardencommentator briesend’. En Sinterklaas op Woestijnvis, njammie.

dinsdag: Op lange repo geweest, het was koud en eten vergeten en we waren moe. Het kon beter 🙂

woensdag: diamond games, clijsters zette er haar beste beentje voor. Vreemde en vooral zeer oude affiche in het station van Vilvoorde. Het jaar 2000 en nog in in Belgische Frank. Misschien moeten ze het daar toch eens wat schilderen.

donderdag: mee op actua-repo. Stressen voor de deadline en dus volgen tijdens het visioneren in de auto.

vrijdag: Overstappen in Brussel op weg naar Vilvoorde, klaar voor het tochtje richting de VRT samen met chauffeur Ellen. En wat zit er onder dat zeil?

Leve het weekend!


Elke week hebben we een opdracht voor de master journalistiek. Eindelijk zijn we er in geslaagd één op youtube te zetten.

Modellen zijn Juliette en Frouwe, uit Wervik

 


Gisteren vond een heerlijke wedstrijd plaats tussen de USA Legends en Belgian Legends in het Antwerpse Sportpaleis. Het showgehalte was bij bepaalde momenten zeer hoog en het leverde een aantal mooie foto’s op. Maar toen sloeg het noodlot (en de flater) toe. Geheugenkaartjes op 2′ van het einde gewisseld, op een tafel gelegd bij mijn fotomateriaal, bij allemaal andere fotografen dus ik dacht niet dat er een probleem zou zijn. Toen ik 5min later terug naar de tafel ging, was mijn kaartje weg, foetsie, verdwenen. Is het nu op de grond gevallen of heeft iemand het al dan niet onbewust meegenomen…je ne sais pas. Wat ik wel weet, is dat ik zo zeer veel mooie foto’s kwijt ben. Jammer, zeer jammer. Mocht iemand dit lezen, die per ongeluk een rood compact flash kaartje van 4gb meenam, gelieve mij het te laten weten. Vergoeding voorzien.

actie

actie7

dennis

USA Legends…

Geplaatst: november 13, 2009 in Zonder categorie
Tags:, ,

persconferentie_42


Gisteren vond in de Trouwzaal van het stadhuis van Antwerpen de persconferentie plaats naar aanleiding van de wedstrijd tussen de USA Legends en de Belgian Legends. In opdracht van manoeuvre.be trok ik er heen om een (foto)verslag te maken. Vrijdag ga ik ook naar de wedstrijd zelf in het Sportpaleis in Antwerpen.

Onder andere niemand minder dan Tim Hardaway, Tracy Murray, Hot Sauce, Dennis Rodman en Tyrone Muggsy Bogues ofte de kleinste basketbalspeler (1m59) uit de NBA-geschiedenis en u misschien wel bekend uit de bekende film Space Jam. ja, inderdaad, één van die vijf basketbalspelers die hun krachten verliezen…

Via de attractieve krachten van een Nederlandse fotografe kon ik samen met haar een plaatsje op de spelersbus versieren. Daar zat ik dan, na de persconferentie, tussen de voorzitter van de Streetbasketball Association, Jerrod Mustaf, Tim Hardaway en Hot Sauce.

De bus bracht ons naar hun training in de Expohal in Deurne, waar ze onderling en met het aanwezige publiek wat wedstrijdjes speelden. Daarna bracht de bus ons weer terug naar Antwerpen centrum. Enkele foto’s volgen hier, het volledige verslag op manoeuvre.be

alvast een beeldje

Muggsy

Antwerpen

Geplaatst: juli 26, 2009 in Zonder categorie
Tags:, ,

appartement