De invloed van kernenergie op de paringsvlucht van de honingbij

Geplaatst: mei 21, 2010 in Writing stuff
Tags:,

De invloed van kernenergie op de paringsvlucht van de honingbij

Titels zeggen niet veel, daarom dat ik begin met het feit dat het nog vroeg was op de morgen en het een doorsnee dag beloofde te worden voor iedereen die leefde in een onbeduidend parochietje waar de stokoude priester die, hoewel hij vroeger wel eens het verkeerde pad ingeslagen was, nu volledig ten dienste stond van de Heer. Iedere morgen droeg hij namelijk om 7u00 stipt de mis op aan enkele oude parochianen waaronder Lijvige Louise, die sinds ‘den Duitsch’ vijftig jaar geleden ons landje was binnengevallen, geen enkele eucharistieviering had overgeslagen, behalve dan die keer dat ze in het ziekenhuis lag voor haar heuptransplantatie. De priester had zich vroeger wel eens vergrepen aan zijn dienstmeid en had met enkele koorknapen ooit strippoker gespeeld, maar rekening houdende met het feit dat misstappen voorkomen in de beroemdste families (zie Story, Dag Allemaal e.d.)  en dat hij momenteel met moeite zijn wijnkelk omhoog kan houden, laat staan dan dus zijn… Enfin, ik wijk af van het uiteindelijke doel van deze verzameling lettergrepen, met name u tenminste doen glimlachen, want geef toe dat u met humor alles kan bereiken. Stelt u zich eens voor dat Karel V in de jaren 1500 had kunnen lachen met die waardin in de befaamde herberg en haar beruchte pot met één oor! Er zou nooit een tweede oor gekomen zijn en nog minder een derde, want hij zou er immers om gelachen hebben. Stelt u zich misschien ook nog eens de volgende situatie voor: de burgemeester van Brussel lacht met de veiligheidsvoorschriften van president Bush. Wedden dat de troepen, die voor de ordehandhaving moesten zorgen tijdens de betogingen niet zo hard zouden hebben opgetreden met als direct gevolg dat ze dan ook geen mensen zouden opgepakt hebben, wat wederom als gevolg zou hebben dat de media, die normaal even snel als een roofdier, dat reeds al dagen geen brokje mals vlees tussen zijn of haar (in onze meer en meer feministische wereld, moet u nu rekening houden met beide geslachten) kiezen heeft vermorzeld en plots een gewond, arm schaapje ziet, op zo’n sensationeel gebeuren springen en dit vol opgeblazen overdrevenheid in heel België op antenne brengen. Want, hoewel ik niet weet in welke mate ik mijn mening hier mag verkondigen, vind ik toch dat de media meer en meer afhankelijk worden van een lichte vorm van censuur, die misschien tot stand komt omdat onze maatschappij meer en meer gericht is op consumeren en verkopen. Ik zal hier nu niet beginnen preken en zagen. Preken is iets voor die stokoude priester met zijn vastgelopen “hefboommechanisme”, terwijl zagen dan weer iets is voor de schrijnwerker op de hoek van de straat, die helaas bijna geen leerjongens onder contract meer vindt om stage te komen lopen bij hem en later mee te werken in het bedrijfje, dat hij had overgenomen van zijn vader toen die spijtig genoeg tien jaar geleden door een werkongeval was omgekomen. Het moet nu, vind ik, wel eens gedaan zijn met het stijgend percentage werkongevallen. Soms kan men er natuurlijk niks aan doen. Ik weet nog goed dat er in de krant te lezen viel dat een man door een plotse windstoot van zijn stelling was geblazen. Dat is natuurlijk niemand zijn schuld, aangezien de mens, hoe graag hij het ook zou willen, nog altijd niet is opgewassen tegen de krachten van Moeder Natuur. Maar toen ik enkele dagen daarna in diezelfde krant las dat een chef-kok, werkende op de vierde verdieping van een befaamd hotel-restaurant, in zijn vingers snijdt, terwijl hij naar “SOS Piet” kijkt, van de schrik doorheen het openstaande raam achterover valt en zo te pletter stort, dan frons ik toch even mijn wenkbrauwen. Welke chef-kok kijkt er in godsnaam naar SOS Piet? Niet dat ik iets tegen die man heb, die zogenaamde Piet – nee niet de Zwarte –  maar als je de titel chef-kok draagt, dan heb je toch geen raad nodig van een man die met een cameraploeg in zijn kielzog iedere werkdag rond 13u40 op bezoek komt bij één of andere alleenstaande zwangere moeder van een kind – nee, niet die politica uit Gent – om haar mislukte mayonaise weer een aardig kleurtje te bezorgen. Voor iemand die er niks van kent, ok, maar toch niet voor een chef-kok. Daar kan mijn minieme grijze hersenmassa die nu al de uiterste moeite moet doen om dit alles hier in een redelijk verstaanbaar Nederlands neer te pennen, niet bij. Niet alleen de humoristen, de betogers, de echte vakmannen of de chef-koks hebben het moeilijk in deze meer en meer op winstbejag doelende maatschappij. Ook de hoogtechnologische industrie heeft het verre van gemakkelijk. Neem nu de kernenergie-industrie, die met Doel op kop, overal als vervuiler en landschapbederver naar buiten komt. Ik ben er niet voor, ik ben er niet tegen, maar een windmolenpark voor de kust van Knokke of De Panne vind ik evenmin aantrekkelijk. Beeldt u zich eens in dat u daar samen met uw geliefde in augustus naar de ondergaande zon zit te kijken met de bedoeling om, als de zon juist ondergaat, uw geliefde ten huwelijk te vragen en net voor onze grootste ster daadwerkelijk ondergaat, merkt u dat het energieopwekkende windmolenpark in de weg staat. Uw plannen gaan dan wel letterlijk én figuurlijk roemloos ten onder. Maar goed, al bij al ben ik toch niet zo pro-kernenergie. Ooit las ik in een roddelblad dat de paringsvlucht van de honingbij wel eens zou kunnen beïnvloed worden door kernenergie. Wetenschappen zijn niet aan mij besteed, evenmin als roddelbladen behoren tot mijn dagelijkse portie lectuur, maar ik zat, toen ik dit las, waarschijnlijk in de wachtzaal van één of andere dokter die me om me 52 minuten te laten wachten en acht minuten werkelijk te onderzoeken, een luttele 27 euro liet betalen. Waarschijnlijk had ik dan uit pure verveling mijn oog laten vallen op een roddelblad met op de cover een zwangere alleenstaande moeder – ja, die politica uit Gent –  en had ik enkele van die hoogstaande artikels in dat al even hoogstaand roddelblad gelezen. Aangezien de lectuur te hoogstaand was voor mijn minieme hersenmassa, en wetenschappen niet aan mij besteed zijn, kan ik niks meer vertellen over de werking van de stof die huist in kernenergie en ervoor zorgt dat de paringsvlucht van de honingbij beïnvloed wordt. Wel kan ik u iets vertellen over een stokoude priester in een onbeduidend parochietje, waar Lijvige Louise al vijftig jaar lang iedere morgen de eucharistie bijwoont, behalve dan die keer dat ze een heuptransplantatie liet uitvoeren, maar aangezien dat de humoristen, de schrijvende pers, de echte vakmannen, de chef-koks, de kernfysici, de dokters en de roddelpers in onze op winst beluste maatschappij geen rusteloos bestaan leiden, wil ik u allen met de voorbije tientallen regels vol vertier er alleen maar op wijzen dat vooroordelen tegenover mensen vaak berusten op zinloze, simplistische titels, die slechts een miniem percentage laten doorschijnen van wat de persoon in werkelijkheid echt inhoudt. De inhoud van die persoon is met andere woorden veel complexer en verre van zo simplistisch als de titel dat wel doet vermoeden, waardoor men in principe moreel verplicht is de inhoud van de persoon te doorgronden door hem op het gemak te leren kennen en hem meermaals te “herlezen”…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s