positief met een snuifje zout en nog wat extra

Geplaatst: januari 10, 2010 in Zonder categorie
Tags:, , , , , ,

Groot nieuws! Ik heb positief nieuws over onze Nationale Maatschappij voor de Belgische Spoorwegen ofwel de NMBS. Ik weet dat ik in het verleden verschillende keren kritiek op de vervoersmaatschappij heb geuit, maar dit is nu gedaan. Of toch voor even…

Ik schets u een situatie.

Voel u vrij om indien niet meer geïnteresseerd uw ogen nu al te richten op een ander medium in bijvoorbeeld één of andere kwaliteitskrant – veel success met het zoeken naar die krant.

Sluit uw ogen en stel u de volgende situatie voor.

“Hoe sluit ik mijn ogen en lees ik op het zelfde moment?”, hoor ik u zich afvragen. Gelijk hebt u. Open dus maar die ogen en lees gewoon verder. Probeer toch ergens beroep te doen op die fantasie diep van binnen. Maar goed, ik draai weer rond de pot. Ter zake!

Het is zondagavond iets na zessen. Locatie: een dorp diep in de “Vlaanders”, ver weg van een bushalte of treinstation. Zo ver rijden er ook al geen taxi’s meer. Zelfs Tomtom kent de weg er namelijk niet. Hoewel de meest naburige buurtwinkel zich toch nog steeds op 2,3 kilometer bevindt, woont er toch iemand. Ja, zelfs meer dan één iemand: een gezin bestaande uit een moeder, een vader, een zoon en een dochter. Afgezonderd van de buitenwereld, maar toch gelukkig. Of de oorzaak van het geluk de huiselijke sfeer is of de totaal geen stress zo ver afgelegen of de mogelijkheid tot internet inclusief alle sociale netwerksites is, laat ik in het midden. Feit is dat de zoon al een paar jaar naar de grote stad gaat om er rechten te studeren. Die grote stad is niet zomaar een stad, nee nee, het is de stad van zot Lowieke, dixit Gunter Lamoot. Ja, mijn beste lezer, ik heb het over Leuven. Elke zondagavond brengt de papa de zoon naar het meest nabije station, Ieper, van waar de jongeman richting Stellastad – voor hoelang nog – spoort. Het is een lange rit en veel mensen uit “den Brabant” vragen zich terecht af hoe ver de jongen wel niet moet rijden om thuis te geraken. Ver is het inderdaad.

De vrijdagavond haalt hij meestal nog wat slaap in van de voorbije week. Kwestie dat zijn ouders niet zouden merken dat hij weer de ganse week de nacht door had “gestudeerd”. De zondagavond was iets anders. Terwijl hij de vrijdag moest overstappen in Brussel, had hij de zondagavond de luxe om een rechtstreekse trein te hebben naar Leuven. Een luxe was het echter allerminst. De trein, ook wel de “studententrein” genoemd, rijdt van Poperinge in de “Vlaanders” naar Ieper over de loopgraven naar de Guldensporenstad en zo naar de Arteveldestad om vervolgens Mechelen met zijn manenblussers aan te doen en uiteindelijk via Leuven in Heverlee de rit te beëindigen. De luxe werd namelijk door twee minpunten volledig in een hoek geduwd. Minpunt één had betrekking op de duur. Meer dan 150 minuten was hij onderweg. Minpunt twee liet zich voelen in de verhouding tussen het aantal zitplaatsen en het aantal studenten. Die verhouding was negatief in de zin dat er veel te weinig zitplaatsen waren. Gevolg: de jongeman zat tot in Gent vaak tussen rugzakken, koffers en tassen vol eten. Had hij nog minder geluk, dan mocht hij rechtstaan. Heerlijk.

Nu was het dus zondagavond iets na zessen. Het laatste avondmaal van het weekend werd voor het gelukkig gezin deze keer iets sneller naar binnen gewerkt. De strooidiensten moesten besparingen uitvoeren op hun zouthoeveelheden en werden dus zo verplicht hun strooidomein wat in te perken. De grens van dat domein lag op drie kilometer van het huis van de jongeman. Uit voorzorg vertrokken ze dus maar iets vroeger richting het station. Veters werden dichtgeknoopt, motor werd gestart, rugzak werd in de koffer gezwierd, afscheidskussen werden uitgestrooid en weg waren ze. Tergend langzaam en sierlijk voorzichtig vertrokken ze richting Ieper. Een halfuurtje later kwamen ze net op tijd aan. Het perron stond vol met studenten en studentes. Het was duidelijk blokperiode dus hadden de moeders genoeg kant-en-klare maaltijden voorzien voor hun kroost en dat was te zien aan de grootte van en hoeveelheden tassen en koffers. De jongeman zag zijn zitplaats nu al de mist in gaan.

De stroomkabels trilden, in de verte klonk de eerste bel, de trein was in aantocht. Groot was zijn verbazing toen hij niet twee, maar drie lichten zag.

U ziet het zeker voor u. Een oude trein bestaat meestal uit twee grote koplampen. Het lijken wel twee ogen, die droevig naar hun bestemming staren. De moderne treinen hebben echter twee grote koplampen en een iets minder groot licht bovenaan.

Zijn geluk kon niet op. De trein stopte en wat bleek: het was een Bombardier of een dubbeldekkertrein. Veel te veel plaats, wat een luxe. Na vijf jaren had er iemand bij de NMBS eindelijk begrepen dat het zo niet verder kon. Die man of vrouw verdient voor vele studenten uit diep in de “Vlaanders” alvast een standbeeld. Tot hier het positief nieuws.

Gelijkenissen met bepaalde personen zijn puur toeval. Feit is wel dat ik na vijf jaren voor de eerste keer de zondagavond een Bombardier voor mijn neus zag stoppen. Grappige mensen wel op die trein. Een eerste duo zat schuin achter mij. Van het moment dat ik op de trein stapte, 19:36, tot het moment dat de trein in Gent stopte; 20:40, heeft de vrouwelijke helft onafgebroken gepraat over haar richting, over Oudjaar, over ik-weet-niet-wat-allemaal. Ocharme, de mannelijke helft.

Een laatste geval, waar ik even nog aandacht wil aan besteden, is de jongedame met de zwarte trui met een onbekend logo op. Ze zit schuin voor me en het is niet het type dame, waar mijn oog zou opvallen. Was het niet dat ze in haar oor een groen oordopje had. Ik ga er van uit dat in haar ander oor ook een groen oordopje zat, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Er zijn altijd mensen aan het studeren op de trein, zelf heb ik het ook al gedaan. Maar oordoppen in de oren stoppen, vond en vind ik nog altijd ietsje overdreven. In de bibliotheek kan ik dit zeer zeker begrijpen, maar op de trein? Aan haar gezichtsuitdrukking te zien hielp het alleszinds niet veel. Zeker op het moment dat er in een bepaald station vier studentes naast en voor haar kwamen zitten, sprak dat gezicht boekdelen. Knarsetandend, krabbend in het haar, zag ik haar denken: “Gdv, stomme trein, stomme trienen, stop toch eens met babbelen over Oudjaar. Ik heb morgen een examen, hoor. Goooo, wanneer stappen zij er toch af?”. Jammer voor haar duurde dat toch nog een dertigtal minuten. Maar goed, iedereen zijn manier van studeren. Studeren met oordoppen op een Bombardier op een zondagavond in januari vind ik gewoon ietsje overdreven. Persoonlijke mening, excuses.

Voor wie het nu echt gehad heeft, ik laat even een aantal witregels, zodat u zich kan afvragen of u al dan niet iets beters te doen hebt dan dit allemaal te lezen…

Ok, ik had me voorgenomen mij er niet meer aan te ergeren…maar ik doe het toch. Wees gerust, ik zal het kort houden. Naar aanleiding van de zaak RJ vroeg ik me af wat er gebeurt met die online rouwregisters. Worden die afgeprint en naar de familie gestuurd? En krijgt de familie van de dader die ook? Of wordt er een vriendelijk mailtje gestuurd met de link naar dat rouwregister? Het is ontroerend om te zien hoe gans Vlaanderen en zelfs een paar mensen in Wallonië zich verbonden voelen met de familie in Kortenaken en Loksbergen.

Voor alle duidelijkheid, ik vind het zeer erg, wat er gebeurd is. Ik wens het niemand toe en ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik het zelf nooit moet meemaken. Ik heb het met kennissen meegemaakt in Italië en vind het echt erg.

Alleen vraag ik me echt af wat daarmee gebeurt? Vorig weekend ben ik eens beginnen lezen in het rouwregister voor Kevin en Shana.

Ik wens de familie en vrienden van de slachtoffers heel veel sterkte met hun verlies. Zeker ook de familie, vrienden en kennissen van de dader zijn slachtoffer.. 
zo een dier verdiend celstraf of ophangen voor de mensen.

Onze oprechte innige deelneming aan de ouders, familieleden,vrienden, kennissen,.. 
De eerste profeet Adam, de vader van zowel de mensheid als de Profeten. 
Hij was ook de vader van het verdriet (huzn ). Hij begon zijn wereldse leven met het verdriet over zijn ‘val’, het verloren paradijs en de scheiding met God. 
Profeet Noach werd door zorgen overweldigd , de golven van verdriet verschenen in zijn borst ,groot als de golven der oceanen zodat bergen werden bedekt en de aarde in rouw verzonk. 

Al de andere Profeten zoals Mozes , David ,Johannes de Doper , Jezus en Mohammed vzmh 
leerden het leven kennen als een opeenvolging van droefheden en leefden opgeslorpen door verdriet . 
De Almachtige beschouwt deze harten ,niet de uitwendige vormen. 
Tussen de harten krijgen de gebroken en bedroefde harten de meeste aandacht. 
God eert de bezitters van deze harten met zijn voortdurende nabijheid . 

Veel sterkte en moed !!!!!

Onze oprechte deelneming…. Hier zijn geen woorden voor. 
Bij deze hoop ik dat de doodstraf terug wordt ingevoerd, zulke personen die din staat zijn tot zo’n vreselijke daad verdienen niet te leven.

Hartverscheurend !wij sturen u veel liefde en violettestraling

ik vindt het vreselijk wat hier gebeurd is ….

Ik kan me onmogelijk in de plaats van die families stellen, maar zouden ze dit echt lezen? En zo ja, voelen ze zich gesteund door violettestraling en goddelijke verhalen. Trouwens, ik heb niets veranderd aan de teksten, just copy paste.  En wat als de familie van de dader dit te lezen krijgt. Wensen zijn hun vader, zoon of broer ook dood? Blijkbaar bestaat er nu een volledige site vol rouwregisters: van Shana tot  de kindercrèche in Dendermonde tot zelfs een voor Yves Rocher.

bedankt yves rocher voor je bijdrage, ik was één van je eerste klanten en kijk met een tevreden gevoel terug op jou ervaring, heel veel sterkte an de familie en succes aan dris,

Krijgt de familie van meneer Rocher dan een mailtje van http://www.inmemoriam.be met de verwijzing naar hun site?

Maar goed, ik beëindig mijn tirade met nog een heerlijke conversatie uit de reacties op de zaak RJ uit een niet nader te noemen krant. Nogmaals, er werden geen correcties of fouten aangebracht.

Persoon x: Trieste zaak natuurlijk, maar ik hoop dat er volgende week toch terug wat rust gaat terugkeren op het nieuws m.b.t. dit voorval. . Tijdens WW2 werden er gemiddeld 1000 personen per dag(concentratiekampen)omgebracht en daar kraaide geen haan over.

Reactie Persoon y: man zaag ni over de oorlog ! toen was het oorlog he nu ni ! tis ni omdat het toen oorlog was dat ge nu oorlogje op u eigen moe spelen als ge niks nuttig te zeggen hebt he hou dan u mond !

Man a: oer dan toch gewoon trug de doodstraf in ! zo varkens horen niet thuis in de maatschappij ! ik denk wel dat men ons belastingsgeld beter kan gebruiken dan zo varkens nog te beschermen. hopelijk gaan ze in de regering eens de stront uit hun ogen vegen, en bij moordenaars enzo eens strengere straffen uitspreken dan in plaats een brave burger die eens iets te snel rijd of zich verkeerd parkeerd te beboeten. we betalen al genoeg voor jullie geklungel.

Zonder commentaar, wens ik jullie nog een prettige avond en bedankt mocht u tot hier geraakt zijn.

ps: excuses voor eventuele schrijffouten van mijn hand

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s