‘20: Nikon F90, de camera van de 21ste eeuw. Hadden ze het daar even mis, zeg.

Amper één week na de nieuwe dienstregeling en mijn beruchte zondag en maandag, is het al weer prijs. Het is zelfs geen week. Wat een week was het! Koning Winter was in het land. Met welke vlucht hij in het land gekomen is, weet niemand. Met de trein zal het alvast niet zijn, want hij was mooi op tijd. Misschien wel in de koffer van de auto van de cameraploeg van 71° Noord, wie zal het zeggen. Feit is wel, hij was er en hoe? Op sommige plaatsen lag er meer dan 15 centimeter sneeuw. Met sommige plaatsen bedoel ik niet ergens in de Ardennen, want daar klagen ze als er te weinig sneeuw valt. Ergens in Vlaanderen, bedoel ik dus.

Ja, het sneeuwde hard, het vroor dat het kraakte en de mensen die klaagden. Hebben we drie maanden geen regen, ze klagen. Hebben we twee weken aan een stuk regen, ze klagen. Hebben we geen witte Kerst, ze klagen dat het vroeger wel zo was. Hebben we dan eens een dagje sneeuw, ze klagen. De uitspraak van de buschauffeur: België is een mooi land, maar het zou moeten overdekt worden, is voor mij echt wel één van de quotes van de maand. Ze zegt alles, meer dan welke haiku ook.

Stel u voor een koepel over België. Iets in de aard van de Simpsonsfilm, maar dan met een verluchtingssysteem. En met een schakelaar. In de zomer willen we zon, dus steken we de kunstmatige warmte- en lichtbron aan. Een tweederdemeerderheid wil wat donder en onweer, organiseer een referendum en indien ja, laat je wat lichtflitsen los. Is het winter, dan wachten ze tot rond kerstmis en laten we wat sneeuw los. Is het te droog, draai de sproeikoppen open. Geef toe, er zou alvast minder geklaagd worden.

Een ander groot voordeel van die koepel zou zijn dat de NMBS zich kan voorbereiden op wat komen zal.

-        de Minister van Koepelregeling: “Dag meneer van de NMBS, morgen gaat het sneeuwen, bereid jullie voor”

of wacht, iets realistischer

-        de Minister van Koepelregeling: “Dag meneer van de NMBS, binnen twee weken op dag x gaat het sneeuwen, bereid jullie voor”

-        de meneer van de NMBS: “ok, ik schrijf het op.”

Waarschijnlijk schrijft hij het op en verliest hij het papiertje, resultaat: geen aanpassingen en miserie. Maar dat is al veel te veel vooruit lopen op de feiten, ik hou het voor een keer bij de feiten.

Deze week was toch weer O zo hilarisch en tevens O zo schrijnend. Het sneeuwt eens en het land ligt plat. Koning Winter ligt nu waarschijnlijk nog altijd na te genieten van zijn geslaagde grap. Één dag sneeuw en meer dan 500 kilometer file.

500 kilometer, hoeveel is dat? Stel dat we beginnen in Brussel aan de afrit van Groot-Bijgaarden en we rijden 500 kilometer richting het zuiden, dan zitten we in Vierzon, net over Orléans. Doen we dat richting het noorden, dan zitten we over Bremen.

Stel dat een auto gemiddeld 5 meter lang is en voor en achter zich een twee en een halve meter heeft, dan is dat 10 meter. Hoeveel auto’s zijn dit dan? Even rekenen… 500.000 gedeeld door 10 zijn 50.000 auto’s. 50.000 auto’s stonden dus achter elkaar aan te schuiven.

500 kilometer, het is dus wel veel. En wat bleek, ze hadden ergens vergeten te strooien. Dat ergens was geen landelijke klein amper geasfalteerd baantje. Neen, het was de oprit van ….

Wat denk je dan als strooiman? Oh, we zijn hier vier keer gepasseerd, het zal nu wel OK zijn. Telefoongerinkel. “Ja, Maria, ja, ik ben nog bezig het. Wat eten klaar? Ok ok, ik kom ik kom”. Inderdaad, hij moest misschien thuis zijn voor het eten. Het zou me niet verbazen. Zo een stoere kerel met een overontwikkelde bierbuik, die thuis eigenlijk zwaar onder de sloef ligt. Resultaat van zijn op tijd moeten thuis zijn, was wel dat de één na de andere auto met de berm kennis kon maken.

Ok, ik besef dat ik hier mijn steentje bijdraag aan de ontwikkeling van een cliché met betrekking tot die strooidiensten. Neem dit alles dus maar met een snuifje zout. Feit was wel dat er op die belangrijke plaats zeer weinig tot niet gestrooid was.

Kijk, die files dat was één iets, de trein dat was nog een ander paar mouwen. Ik vond dat het donderdagavond wel nog meeviel. Ok, er was vertraging in Vilvoorde maar tien tot vijftien minuten kon ik voor één keer aanvaarden. Tot in ik in Brussel kwam… Ik heb ze niet geteld, maar ik herinner met nog dat enkel die ene trein naar Leuven geen vertraging had. Al de rest zat met vertragingen tot meer dan dertig minuten. Heerlijk toch dat openbaar vervoer. Ja, het was eens koud… Wat doen ze dan in Zweden, Denemarken en die streken? Het is daar toch ook koud en daar hebben ze toch ook niet elke dag vertragingen. Misschien moet die klimaattrein eens verder sporen naar het Noorden om eens een studiedag bij te wonen over “Het is koud en de trein moet op tijd rijden, wat te doen voor dummies”.

Maar volgens de NMBS  lag het niet aan de koude. Aan wat dan wel? Hebben ze er misschien gewoon geen zin meer in, zie het Gesproken Dagblad. Ik had er trouwens een beperkte gastrol als varken aan de leiband, maar dit ter zijde. In het Gesproken Dagblad hadden ze het over het feit dat de NMBS er geen zin meer in had. Het op tijd rijden en overvolle treinen minder vol maken lukten niet.  Resultaat: schaf de treinen op. Tot zover een proefperiode van 180 jaar.

Maar stel nu dat ze die treinsporen vervangen door een extra autosnelweg. (Bijna) Altijd rechtdoor en de tunnels liggen er al. Ok, we hebben de E40 en andere E’s en N’en. Ok, af en toe moeten we wel wat de weg verbreden, maar een referendum houden en het lukt wel. Geef BAM nog een tweede kans. Misschien moeten we dan wel geen referendum houden. Gewoon sporen verwijderen, asfalt leggen. Simple comme bonjour.

Ik wil niet het op de spits drijven natuurlijk. Er lag veel sneeuw natuurlijk. Maar gisteren wou ik eens afspreken met mijn vriendin. Het is niet dat ik ze in de week niet zie, maar we gingen eens kerstshoppen. De keuze ging tussen Antwerpen en Gent. Ik wou Gent, zij Antwerpen. Uiteindelijk werd het Gent. We waren waarschijnlijk de enigen die gisteren niet voor het Glazen Huis naar Gent ging, maar dit terzijde. Gent zou het dus zijn en we spraken af om 11u00. Zij vanuit Tienen, ik vanuit Wervik, allebei ongeveer een uurtje sporen.

Ik post dit op zondag, maar ik schrijf dit op zaterdag.

Vandaag (lees: zaterdag) zit ik dus met een warme chocomelk voor mij in Baziel, voor het station van Gent. Het is 11u35 en ze is er nog steeds niet en ze zal er nog een hele tijd niet zijn. Pas om 12u10 wordt ze verwacht. In Tienen had de trein eerst vijf minuten, daarna negen, vervolgens vijftien, twintig minuten en dan weet je het al. Het zal fout lopen. Plots was de vertraging nog te bepalen en dan weet je dat het kalf al helemaal verdronken is. En inderdaad…hij werd even later afgeschaft. Gewoon, zonder boe of ba, weg trein. En daar stond iedereen al meer dan een halfuur. De klantenservice kreeg alweer een deuk. Maar wat was de oorzaak van de afschaffing. Er was geen stroom in Landen, het station net voor Tienen. Ik geef toe, ik ken niets van technologie en er zal wel iets anders aan de hand zijn, maar toch…hoe gebeurt dit dan?

Stel het u voor. Een klein kantoortje in Landen met een niet nader te noemen man, begin de vijftig, heeft de hekel die technologie, kapot van de stress. Een paar blauwe bics, een NOKIA 3310 in een leren tasje aan zijn heup, een Pentium II met Windows 98 en tas koffie met een schaars geklede vrouw die zich ontdoet van haar lingerie als er warme drank in de tas gegeoten worden. Een mop van zijn vroegere collega. Hij zit ook met een ring, ja de ring van Dusseldorf, als ik me niet vergis. Een beetje koffie was er uit gelopen, jammer. Maar goed daar zit hij dat, elke dag wat kaler, en zijn computer blokkeert. Daar is het blauwe scherm. “Godv, grrr, miljard stomme pc, twas vroeger beter”. CTR ALT Delete, een trucje van een collega lukt niet. Dan maar resetten. Hij duwt op het oranje schakelaartje van de witte stekkerdood onder zijn ijzeren bureau. De pc herstart, maar jammergenoeg was hij vergeten dat de stroomschakelaar voor het spoorwegennetwerk rond Landen ook op die stekkerdoos aangesloten was…en daar stonden ze in Tienen.

Het klinkt overdreven, maar geef toe: je krijgt soms de indruk dat het wel zo gebeurt.

Wat ik vreemd vind, is dat die lijn tussen Luik/Genk en Knokke/Blankenberge één van de belangrijkste spoorlijnen van ons land is. Ze gaat van links naar rechts en passeert langs Genk, Luik, Leuven, Brussel, Gent, Brugge en een paar kuststeden. Geeft ze geen vertraging, dan ben je in een uur of twee à drie van links naar rechts. Niet slecht, denk je dan.

Maar deze lijn heeft altijd vertraging. Ok, er moet veel volk op, ze legt serieuze afstanden af. Maar dat weet je toch. Je zou verwachten dat oude boemeltreinen op oude spoorlijnen zoals in West-Vlaanderen vertragingen hebben door koude of onverwacht veel volk. Toch niet de grote Bombardiers die op die belangrijke lijn rijden. Als elke dagen tienduizenden mensen op je spoorlijn zitten dan zorg je dat lijn goed werkt. Stel uw prioriteiten… Maar goed, de NMBS, ik moet ze dankbaar zijn, ze zijn een bron van inspiratie.

Ik wil toch even wat misverstanden uit de wereld halen. Ik been geen gefrustreerde jongeman, die zich over ieder klein akkefietje direct begint op te winden. Het leven is al veel te kort om mij daar nog eens allemaal druk te maken. Waarom schrijf je dan telkens over trein- en recyclage-ellende hoor of zie ik u misschien denken. Tjah, waarom…Wie zal of kan het zeggen? Uiteraard is de hoofdreden van dit alles dat ik u wil opwinden met literaire pareltjes. kuch kuch Dat spreekt voor zich. kuch kuch Bemerk vooral de ironie!

Maar goed, waar wou ik het deze keer over hebben? Nee, niet over de treinen deze keer. Prijs u dus maar gelukkig, alhoewel…

06u43: Het deed pijn opstaan. Als “partner van i.” de eer gehad om een klein personeelsfeestje bij te wonen. Een eerste keer, dus moesten we het direct te goei doen, he. Ja, het opstaan kon beter.

07u00: Op de fiets gesprongen en mocht u zich op dat uur niet bewust zijn geweest van uw omgeving, het was koud, zeer koud. Rustig was het wel, daar niet van. De schoolgaande jeugd had geen examens, noch les meer en ze lagen op dat moment dus nog vrij rustig in hun bed hun eventuele roes uit te slapen. Het was ook de ochtend dat de vuilnismannen papier en pmd zouden ophalen en dat was duidelijk merkbaar. Overal stonden van die mooi gevulde blauwe zakken, kartonnen dozen volgepropt met papier, maar nergens het papiermaatje. Kent u dat nog? Het ding dat geen levens redt, dixit BP, maar wel de bedenkers won.

Er viel mij wel iets op. In de behoorlijk mooi versierde Bondgenotenlaan heb ik zeker meer dan vijf maal gescheurde zakken of uiteengeschopte dozen zien liggen. Ook in de Mechelsestraat zag ik verschillende aan flarden getrokken of geschopte of gegooide dozen en zakken. De stadsdiensten waren in het begin van de Bond al met hun bekende veegwagentje en – borstels de trottoirs aan het – uiteraard – vegen. Ze moesten immers proper zijn voor de eventuele pendelaars die vanaf dat moment wel van en naar het stationwandelden.

Proper is anders natuurlijk…Maar ik vraag me toch af wat het nut is van een dergelijke activiteiten. O, ik kan me het wel voorstellen. een aantal tieners of studenten lopen licht in het hoofd of volledig bezopen in één van de straten en per ongeluk loopt er één van die tegen die zakken of dozen. Scheurt die doos wel niet zeker, man man man man wat een pech kun je hebben.

Per ongeluk? Maar Pieter dat is bewust gedaan he!

Bemerk uiteraard de ironie he. ik wil namelijk niemand valselijk beschudligen. Maar het is belachelijk natuurlijk. Wat is de fun daar nu van? Ok, ik geef toe, in beschonken toestand doet een mens al eens een gekke stoot. Daar ben ik me bewust van en heb ik ook ervaring mee. Maar om nu even de Bond af te wandelen en hier en daar een trapje uit te delen… dat is mij toch een brug te ver.

Respect voor de vuilnismannen alvast, want tegen dat Leuven ontwaakte was de Bond waarschijnlijk weer al proper…

Een tweeledige belofte maakt schuld

Tweeledig, inderdaad…enerzijds mijn belofte om te posten als er eens weer een buitensporige vertraging was, anderzijds de belofte van de NMBS om op tijd te komen…mislukt.

Vertraging zorgt voor wat minuten vrij en toevallig of niet, maar mijn macbook zat in mijn tas en zo dus had ik een manier gevonden om mijn bevroren vingers warm te typen.

Om 9u00 verliep alles volgens plan. De trein richting Knokke-Blankenberge was op tijd, Quevrain van 9u05 niet, maar goed…het leven is voor de ‘rappe’ he. Om 9u23 stap ik uit de Bombardier dubbeldekker. Mooie trein, maar af en toe eens wat last van het startmechanisme of het sluiten van de deuren, zo wordt gezegd. Deze keer niet, ik was een gelukkig man.

Ik wandel de trappen naar beneden. Ik struikel niet! Ja, lach maar, ik heb eens een vrouw zien struikelen. Ouder dan 60 en hakken dragen, dat is om problemen vragen natuurlijk.. Uiteraard wou ze natuurlijk niet vallen – hoop ik toch – en gelukkig heeft ze er geen ernstige verwondingen aan overgehouden. Goed, ik wijk af.

Ik geraak dus heelhuids beneden, ik loop richting televisiescherm, ik zie veel rood, maar het niet dragen van een bril zorgt er voor dat ik niet kan zien hoe ernstig de toestand is, ik nader, ik kom dichterbij en ik kom binnen de straal van 2,3 meter rond het televisiescherm – de afstand dat ik wel nog scherp kan zien – en ik richt mijn hoofd op.

1. +29
2. +24
3. +21
4. +41
5. +22
6. +13
7. +22
8. +12
9. +10
10. +10
11. +24
12. +10
13. +14

Dertien treinen op een totaal van zeventien treinen. Naar mijn mening hebben ze bij het vergaderen rond de nieuwe dienstregeling geen rekening gehouden met belangrijke Belgische factoren zoals de kou. Wat de oorzaak is van deze, toch wel extreme, vloedgolf aan vertraging is toch op heden onduidelijk. Remember, communicatie, het is niet het beste punt van de NMBS. Maar misschien was het wel de kou.

Maar goed, ik wil toch even verduidelijken dat ik hier iets zeer uitzonderlijk. schrijf. De vertragingen kloppen wel, ja freaky dat ik het opschreef, maar dan kunnen ze me later niets maken.  Het is niet altijd miserie. Gisteren nam ik bijvoorbeeld de trein om 5u37 naar Oostende vanuit Leuven: op tijd. Mijn terugreis om 19u43 verliep ook al op tijd. Dus daar hoor je me dan niet klagen. Of de ware uitzondering een vlotte reis zoals die van gisteren of een ernstig verstoorde zoals vandaag is, laat ik dus in het midden.

En nog een tip voor Apple, vind een toetsenbord voor voeten uit! Mijn vingers zijn warm getypt, mijn voeten niet, helaas.

Aangekomen in Brussel-Zuid, 7 minuten te laat, in de tunnel gekomen en gezien dat hij er nog stond, gelopen alsof mijn leven er vanaf ging, op de trein gesprongen…en hij vertrok niet. Een zieke reiziger, geen communicatie, niets. Om 19u57 de trein naar Luik-Eupen genomen en terwijl ik op de trein zat, zag ik de andere trein van 19u30 vertrekken.

U kent hem misschien de treiner. Ik ken hem alleszinds. Het is te zeggen, ik ken hem niet persoonlijk, noch ken ik zijn echte naam, leeftijd, beroep. Mijn kennis gaat niet verder dan het feit dat hij mannelijk is, werkt in Nederland, elke dag spoort en daarover blogt. Nu zelfs dat ben ik niet helemaal zeker. Hij of zij heeft wel een blog, schrijft over de spoorwegen en plaatst een mannelijke foto van zichzelf online, maar dat kan hij natuurlijk allemaal verzonnen hebben. Maar goed, wat hij schrijft, verzonnen of niet, kan zeker als waarheid beschouwd worden. Of hij het op feiten baseert, is opnieuw niet na te gaan. Dit is nu eenmaal het nadeel van internet. Wat geschreven of gezegd wordt, kan gerust verzonnen zijn. Dit is echter een volledig andere discussie en daar wil ik het nu niet over hebben.

Waar ik het wel wil over hebben, zijn de spoorwegen. Zie hier, mijn gelijkenis met de treiner. Ik heb het gehad en vandaar wil nu net hetzelfde doen als treiner: die ‘frustraties’ online plaatsen.  Ik ben bereid samen te werken, wie weet kunnen we met een groter medium als drukkingsgroep fungeren. Ik besef maar al te goed dat mijn simpel fotomoesje het niet kan opnemen tegen de grote Nationale Maatschappij voor Belgische Spoorwegen.

Laat ik even mijn verhaal doen. U leest maar wel of niet verder, afhankelijk van uw gemoedstoestand. Kijk, om 17:49 stuurde ik een bericht naar een niet nader te benoemen persoon; “Nu ant station, hopelijk plaats en overstap.”

Ik verklaar me nader. Elke zondagavond moet ik namelijk naar Leuven en dit doe ik uiteraard met de trein. In Wervik neem ik de trein Poperinge-Ieper-Brussel-Dendermonde (of toch ergens in die kanten). Ik stap over in Brussel-Zuid en neem een trein richting Luik of Aarschot met een stop in Leuven. Tot voor kort lukte mij dit (bijna) altijd, ik had namelijk rond de acht minuten overstaptijd. Nu heb ik ontdekt dat een vernieuwde dienstregeling er voor gezorgd heeft dat ik de volle vijf minuten overstap tijd heb. Vijf minuten, het werd nipt.

Daarnaast staan de treinen op een zondagavond richting Kortrijk bekend om hun overvolle wagons, op die eersteklassewagon na natuurlijk. Ik hoopte dus op een plaatsje.

Ik duwde op de groene knop en daar ging het sms’je richting het verre plaats x.

17:52:44 stuurde ik het volgende bericht: “Nieuwe dienstregeling, min gat. 5min overstap in brusl he. Ng ni vertrokn en al 5mim vertraging.” Ik verklaar me nader.

17:52 (ongeveer): pingpongping, bericht aan de reizigers richting Kortrijk. – ik voelde de bui al hangen  – De trein met bestemming Kortrijk-Brussel heeft een vertraging van vijf minuten. – frustratie alom.

Uiteindelijk is de trein om 18:02 vertrokken. Voor alle duidelijkheid, normaal vertrekt hij om 17:52. Ik goochel hier met uren en minuten, maar ik vat het even samen.

Oorzaak: 10 minuten vertraging

Gevolg: missen van de overstap

Gevolg: op dit moment nog niet zeker, want nog op de trein. Ik gok op een half uur wachten.

Normaal kan ik daar wel tegen. Het zijn maar tien minuten en zeg nu zelf: wat zijn tien minuten in ons leven? Anders wordt het wanneer ik een overstap mis. Normaal nam ik om 19u een trein, maar uit ervaring dacht ik: laat ik maar de 18u nemen. Veel maakt het niet uit, want die overstap mis ik toch. Een tweede belangrijke bron van ergernis is het feit dat vandaag een nieuwe dienstregeling in werking treedt. Al weken lang hangen meerdere blaadjes ter aankondiging van de nieuwe dienstregeling. “Ter bevordering van de stiptheid”, zo zeggen ze zelf. Laten we nu aannemen dat de eerste trein vandaag vertrok om 6u ’s morgens. Dan is die nieuwe dienstregeling welgeteld 12uren in werking en nu al heb ik het gevoel dat ik er geen voordeel aan heb.

Ok, ik zie u al denken, misschien is het enkel deze trein. Ok, u hebt een punt, maar toch. Bij ons rijdt er richting Kortrijk amper om het uur een trein. De eerste trein vertrekt rond 7u. Op twaalf treinen is er dus al een trein niet op tijd. Weet vooraal dat het zondag is en het piekuur pas om 18u begint. Dat belooft voor de reizigers van de trein van 18u52,19u35, 19u52, 20u52 en 21u52.

De nieuwe dienstregeling zou nadelige gevolgen hebben voor 4000 reizigers. Wel, daar behoor ik van de eerste dag al bij. Ik voel me vereerd.

Maar kijk, beste lezer, het gaat me niet om die ene trein. De laatste weken zit ik dagelijks op de trein, metro en bus.

Ik bezit een

Key-card of korte ritten-kaart

Go pass of die kaart die de laatste 8 jaar 43% duurder werd

Campuskaart

Abonnement Leuven Brussel

Abonnement Leuven Vilvoorde

Metro- en busabonnement MIVB

10-ritten kaart De Lijn

En dus vind ik dat ik me als een openbaar vervoergebruiker mag beschouwen.  Toen ik dagelijks naar Brussel-Centraal (EHB) spoorde, had ik altijd wel een vertraging bij het heen of terug sporen. Om van die staking, u herinnert u ze zich nog wel, nog niet te spreken. Telkens vijf à tien minuten, ok niet veel, maar het telt op. Nu ik naar Vilvoorde spoor heb ik toch wel geregeld een vertraging aan mijn been. Jammer, want ik mis daardoor soms wel eens een aansluiting. Ik heb twee anekdotes om dit alles te staven.

Twee weken geleden had ik een deadline om 16u in Brussel. Om 15u en 15u05 had ik treinen met genoeg marche om hem nog te halen. Wat stressy richting kopiecentrum vertrokken, gefietst naar het station, buiten adem aangekomen, wat zie ik? 15u had 39minuten vertraging. 15u05 had er tien. Ok, geen probleem, ik haal het nog. 15u13 veranderen de rode cijfers van tien naar 30. Richting stationschef gewandeld voor een vertragingsbriefje, geen alsjeblieft, geen excuses. Goed ja, die mens kan er nu ook niets aan doen, maar toch… Ik had nog een trein om 15u24, aankomst om 15u47, 13 minuten wandelen, ja, het was haalbaar. 15u23 verschijnen er ook rode cijfers op dat bord. Hupla, 5 minuten vertraging. Daar ging mijn deadline. Door een combinatie van ongelooflijk veel geluk door de afwezigheid van een prof en snel wandelen haalde ik hem toch. Nu zat mijn trip er nog niet op. Ik moest nog naar Wervik. Opnieuw snel gewandeld naar het station, want om 16u36 had ik een trein richting Wervik. Het begon al goed, tien minuten vertraging. Amper twintig minuten na vertrek had hij al 20 minuten vertraging. Uiteindelijke aankomst: meer dan een 30 minuten vertraging.

Tweede anekdote: vorige week waren het de Diamond Games. Ik spoor van Vilvoorde naar Antwerpen en ik neem de snelle trein. Een halfuurtje en ik was in het vierde mooiste station – terecht – ter wereld. Dat dacht je maar. Halfweg mijn rit plots de bekende pingpongping. De trein werd omgevormd tot een stoptrein, resulaat: twintig minuten vertraging. Wat me hier nogal stoorde, was de problematische communicatie. In Vilvoorde had die stoptrein al 15 minuten vertraging, dus ze wisten dat ze iets moesten ondernemen. Maar waarom dan pas na tien minuten iets laten weten? Dan had ik een andere trein genomen, maar nee…de trein altijd een BEETJE reizen.

Ik dacht dus dat die dienstregeling wel soelaas zou brengen, maar helaas. Dag 1 bewees het tegendeel. Ik ben ondertussen een uur onderweg en twee pagina’s ver. Misschien iets te veel en noem me dus gerust een zaag. Nog een geluk dat ik plaats had.

Of hier een vervolg komt, hangt af van de NMBS. Nog zo’n vertraging en ik zit hier weer. Ocharme u. Zet ze dus onder druk, die spoorwegen.

Veel spoorplezier

P.

Ps: Nu ik toch bezig ben. Hoe jammer is het niet dat de NMBS beslist heeft het snoep- en vooral wafelkraam in Leuven te sluiten. Het past niet bij het imago van de NMBS. En vertraging wel? Ze hadden naar mijn mening de lekkerste warme wafels van Leuven, maar helaas ook die verdwijnen.

Ps2: er is uiteraard de financiële, politieke, economische, sociale en maatschappelijke kant van de nieuwe dienstregeling, maar daar ben ik op dit eigenste moment weinig tot niets mee geholpen.

Ps3: bedankt om tot hier te lezen.

Ik ben geen persoon die veel opiniestukken leest. Vraag me niet waarom, maar ik sla ze dikwijls over. Soms lees ik ze toch. Nu vrijdagavond was er net zo een moment dat ik eens een opiniestuk las. De Standaard stelt elke week de vraag aan een “Bekende Vlaming” wat ze vinden van het klimaat. Dit kadert natuurlijk in de grootschalige mediacampagne rond de VN-Klimaattop in Denemarken. Maar goed, dat en de discussie rond of de conferentie effect zal hebben, is een andere vraag.

Het was het stuk van Jean-Marie DD. Je kent hem wel.

Na een succescarrière als coach van Gella (zilver), Ulla (goud), Harry (brons en Lomba (brons) – remember 1996 -, begon hij met zijn partij LDD. Niemand geloofde in een toekomst, tot plots hij meer dan 10 procent haalde. Verstomming alom en JMDD, die was meer dan tevree. Nu gaf hij dus zijn ongezouten mening over wat hij doet om het klimaat een beetje te helpen. Ok, ik neem – de media kennende – het artikel met een korreltje zout. Hoe heeft hij het echt gezegd, hoe heeft de journalist het verwerkt, etc. Maar goed, dat is een andere discussie.

Het gaat me om zijn mening. Ik vond zijn uitspraken zo interessant dat ik ze eens willen behandelen. Heerlijke uitspraken, werkelijk stof voor gigantische reactiestormen, orkanen vol tegenberichten, etc. Nemen we nu de openingsalinea

“Mijn kleinzoon had op school geleerd dat het beter is om tijdens het tandenpoetsen de kraan terug dicht te draaien. Ik heb hem dat meteen afgeleerd. Waarom zou je water besparen als het in ons land zoveel regent? Er is toch water genoeg? Als je in de woestijn zou leven, tot daar aan toe, maar hier? Ik douch me dan ook tot ik proper ben. Geen tijdsknop of klokje voor mij.”

Ikzelf douche me ook tot ik proper ben. Die zweetgeur onder de oksels, de kaasgeur tussen mijn tenen en die geur van gesneden look tussen mijn nagels, het “frituurvetachtig” haar, weg ermee! Uiteraard! Tot zover dezelfde golflengte. Wast hij zich met regenwater? Heeft hij misschien een zeer sterke regenfilter? Oostende ligt gelukkig niet bij Brussel. Het water uit de Zenne zou ik nu toch niet meer gebruiken – ocharme de visjes trouwens. Dan bouwen die eens na lange tijd opnieuw nageslacht op en nu vergeten ze op de “start zuivering”-knop te duwen. – Misschien gebruikt hij wel zeewater, maar dat is me wat te zout.

“Ik gebruik een dieselauto met een katalysator. Oké, het is wel een zwaar model, maar hij verbruikt maar acht liter. Een tijd geleden heb ik trouwens de test gedaan om te zien hoe ecologisch mijn rijstijl is. Helemaal niet, bleek. En ik ga dat ook niet veranderen.”

Maar acht liter. Iedereen kiest natuurlijk zijn eigen klemtoon. Acht liter vind ik toch al veel. Vergelijken we dat met een Volkswagen Kever uit den tijd dat de kerken nog vol zaten, dan is dit inderdaad weinig. Op dit eigenste moment is acht toch al veel. Zoveel ken ik nu ook niet van auto’s, maar onze Renault doet het toch met iets minder dan zes liter. Vader, corrigeer me als ik verkeerd ben.

“Isolatie vind ik dan weer wel heel belangrijk. Een tijd geleden hebben we onze zolder nog beter geïsoleerd. En dat hebben we ook allemaal zelf betaald, ik wilde daar geen subsidies voor. En we schakelen ook over van stookolie op gas. Volgens mij is het beter als we allemaal afstappen van fossiele brandstoffen.”

Goed zo! Inderdaad, die fossiele brandstoffen zijn niet eeuwig te gebruiken. Isolatie plaatsen, flink zo! Maar blijf toch maar subsidies gebruiken, ze hebben niet allemaal een vermogen als dat van de heer JMDD. Ik ken geen gegevens, maar zijn sportcarrière en politieke loopbaan zullen hem geen verlies brengen.

Ik blijf er echter bij. Hij bekijkt het van een behoorlijk ik-perspectief. Als iedereen bij het tanden poetsen, het scheren, de kraan laat lopen of allemaal maar grote wagens gebruikt, dan zijn we goed op weg om de VS bij te benen. Daar heeft iedereen namelijk een 4×4. Zonder kom je het land niet in – spreekwoordelijk.

Tot zover mijn zondagse praatje!

zondag: Sinterklaas – Efe kreeg (onder andere) wasco’s.

maandag: Mooie woordspeling: ‘zei een paardencommentator briesend’. En Sinterklaas op Woestijnvis, njammie.

dinsdag: Op lange repo geweest, het was koud en eten vergeten en we waren moe. Het kon beter

woensdag: diamond games, clijsters zette er haar beste beentje voor. Vreemde en vooral zeer oude affiche in het station van Vilvoorde. Het jaar 2000 en nog in in Belgische Frank. Misschien moeten ze het daar toch eens wat schilderen.

donderdag: mee op actua-repo. Stressen voor de deadline en dus volgen tijdens het visioneren in de auto.

vrijdag: Overstappen in Brussel op weg naar Vilvoorde, klaar voor het tochtje richting de VRT samen met chauffeur Ellen. En wat zit er onder dat zeil?

Leve het weekend!

Bericht aan/over de EHB,

Laten we even eerst eens verduidelijken: EHB is een toffe school: kleine groepen, multiculti (KUL kan hier nog iets van leren), persoonlijk contact met de docenten, veel computers, centrum van Brussel, … Jawel, ik amuseer me er wel. Toch heb ik zo wat twijfels bij een aantal zaken. Ze promoten het gebruik van sociale media, dus nu kunnen ze er hopelijk iets van leren.

Wat kunnen ze leren? De titel zegt het al: recycleren.

Wat vindt er plaats in Kopenhagen?” (1 woord invullen)

Inderdaad, de Klimaattop of – conferentie.

Fout volgens EHB. Het gaat om de VN-Klimaatconferentie of – top. Maar goed, dit terzijde. Ze weten dus wel degelijk dat er momenteel rond het milieu wel wat te doen is, daar op dat internationaal vlak. Of die top iets zal uithalen, betwijfel ik, maar goed. Het is hier niet de bedoeling Obama op mijn dak te krijgen.

Kijk, bovenstaande foto is het vertrekpunt van mijn punt tot kritiek. Wat ziet u?

- denkt u maar even na -

U ziet blikjes, inderdaad. U ziet ook witte en groene servietten. Tevens ziet u plastic flesjes.Wie goed kijkt, ziet ook etensresten. De kleur van de vuilzak, inderdaad jawel blauw. We hebben hier dus te maken met een blauwe PMD-vuilniszak. Wat mag er allemaal in een PMD-zak?

“PMD is een in Vlaanderen gangbare afkorting voor het afval van Plastic flessen en flacons, Metalen verpakkingen en Drankkartons. PMD wordt meestal in een blauwe PMD-zak huis aan huis ingezameld. De zakken zijn doorzichtig, zodat de milieuwerkers ze kunnen laten staan en voorzien van een foutmelding-zelfklever, als ze er verkeerde inhoud in aantreffen. PMD wordt ook in het containerpark aanvaard. De zakken worden naar een afvalsorteercentrum gebracht waar ze geledigd worden op een transportband.

Sortering

1. P : uitsluitend flessen van PE of PET (meestal staat de materiaalcode met een driehoekig logo erop);

2. M : uitsluitend (delen van) verpakkingen zijn aanvaard, m.a.w. geen roestig gereedschap van metaal. Met behulp van magneten wordt het metaal grotendeels verwijderd uit het afval;

3. D : voornamelijk drankkartons die aan de binnenzijde gelamineerd zijn met een PE-folie. Maar niet alle drankkartons halen die hoge kwaliteitsnorm die de marktleider Tetra Pakzich oplegt met zijn brik.

De eindsortering van de verschillende fracties gebeurt aan de lopende band met de hand. Om die reden wordt met klem afgeraden scherpe voorwerpen zoals injectienaalden mee te geven in de PMD-zak. Ook wordt het op prijs gesteld de lege verpakkingen min of meer te reinigen.” (bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/PMD – minder fouten dan de Brittanica Encyclopedinges daar)

Cola-blikjes, check, plastic flesjes, check. Maar dan komen we bij die etensresten en papier. Niet echt volgens de definitie denk ik dan. Dat is nu net het probleem. Aan de meeste universiteiten wordt een blauwe pmd-bak gezet naast een gewone vuilnisbak. Zo weet iedereen dat de PMD in de blauwe hoort, rest is de andere. Het is niet nodig duizenden flyers, folders, affiches te verspreiden over het nut van recycleren. Als u in het hoger onderwijs zit, kan men er toch van uit gaan dat u daar van op de hoogte bent. Ik vraag me daarom echt af, waarom de EHB er niet in slaagt om twee vuilbakken naast elkaar te zetten met een A-4′tje restafval of PMD. Simple comme bonjour, non?

Het is niet enkel in de refter zo, ook in andere ruimtes staat er meestal maar een vuilnisbak. Met alle respect, maar ik ga met mijn leeg Coca Cola blikje, mijn geplet waterflesje en mijn bruine appelresten echt niet in mijn rugzak steken om naar huis mee te nemen en ze daar te recycleren. Ik geef toe, ik gooi ze in die vuilniszak. Zet er een duidelijke blauwe en groene bak en ik zal ze elk in zijn bakje steken, wees gerust.

Ik wil ook even verduidelijken dat ik niet stem voor Groen! – niets tegen Groen! daar niet van -, ik ben dus geen keiharde groene jongen, die Kleine Brogel wil heroveren, Doel wil bevrijden en alle proefdieren ter aarde uit hun hokjes wil halen. Ik ben me er enkel van bewust dat we moeten recycleren en dat alle kleine beetjes helpen. Dus een algemene oproep aan de EHB, zet toch twee vuilnisbakjes. En als u nog niet overtuigd bent, doe het dan niet voor u zelf of ook niet voor studenten, maar voor uw achterkleinkinderen!

Ik dank u hartelijk

Pieter Declercq

een ehb- student

Een functie om te fotograferen op mijn mobieltje. Het kan handig zijn, maar minder dan een miljoen pixels is toch niet echt een luxe. Mijn gsm is er trouwens om te bellen en te sms’en. Ik zie het dus meer als speelgoed voor als ik even niet weet wat doen.

De week door de ogen van mijn gsm:

Maandag: mijn droomvoertuig (klikken voor groter)

Dinsdag: “photoshoppen” op mijn gsm

Woensdag: de metro in Brussel

Donderdag: Daan in de AB

Vrijdag: pintje drinken op de trein

Inderdaad, mijn week stopt na 5 dagen.